Βιογραφικό
-
Σπούδασα Ψυχολογία στο University of Western Ontario στον Καναδά, από όπου αποφοίτησα με Τίτλο Τιμής (B.A. Honors in Psychology) το 2004, μετά από τετραετή φοίτηση (Αριθμός πράξης αναγνώρισης: 251-33/2007).
-
Στη συνέχεια, ολοκλήρωσα τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στην Κλινική Ψυχολογία (M.A. in Clinical Psychology) στο University of Indianapolis (2004-2007).
-
Εκπαιδεύτηκα στην Υπαρξιακή Προσέγγιση στην ατομική ψυχοθεραπεία και συμβουλευτική (2011-2015) στην Ελληνική Εταιρεία Υπαρξιακής Ψυχολογίας 'Γίγνεσθαι'.
-
Παράλληλα, ολοκλήρωσα την κλινική μου άσκηση στην Νευροψυχιατρική Κλινική 'Γαλήνη' υπό την εποπτεία του υπεύθυνου ψυχιάτρου, αποκτώντας εμπειρία στη διάγνωση, αξιολόγηση και θεραπεία ασθενών με ψυχιατρικές διαταραχές.
-
Έχω εργαστεί στον Δήμο Ηρακλείου Αττικής (2007-2008), παρέχοντας συμβουλευτική και βραχεία ψυχοθεραπεία σε δημότες, καθώς και στο Ψυχοπαιδαγωγικό Κέντρο ΕΔΡΑ 'Πνοή' (2012-2015), όπου παρείχα συμβουλευτική γονέων, υποστήριξη ζεύγους, ατομική ψυχοθεραπεία παιδιών και εφήβων, ενώ παράλληλα συντόνιζα ομάδες γονέων. Εργάζομαι στο ιδιωτικό μου γραφείο μου από το 2013 παρέχοντας ατομική ψυχοθεραπεία σε ενήλικες με ένα ευρύ φάσμα θεμάτων ψυχικής υγείας και εποπτεία σε νέους συναδέλφους.
-
Παραμένω σε συνεχή εποπτεία, προσωπική ψυχοθεραπεία και επιμόρφωση, θεωρώντας απαραίτητη τη διαρκή εξέλιξη στη γνώση και την κλινική πρακτική.
Λίγα λόγια για εμένα...
Δεν διάλεξα την ψυχοθεραπεία για να έχω ένα επάγγελμα.
Τη διάλεξα γιατί δεν μπορώ να πάψω να με συγκινεί ο άνθρωπος: η αντοχή του, οι αντιφάσεις του, το πείσμα με το οποίο συνεχίζει – ακόμη κι όταν όλα μέσα του μοιάζουν σπασμένα. Με ενδιαφέρει πώς οι άνθρωποι παλεύουν, ξεσηκώνονται, ξεβολεύονται, υπερβάινουν, δοκιμάζουν, όχι πώς «λειτουργούν σωστά». Πώς επιβιώνουν. Πώς αντέχουν. Πώς βρίσκουν νόημα και ελπίδα και χαρά μέσα σε δυσκολίες και αναποδιές της ζωής. Με καθηλώνει η στιγμή που κάτι που έμοιαζε αδύνατο αρχίζει – σχεδόν ανεπαίσθητα – να μετακινείται. Όχι με θαύματα. Με μικρές ρωγμές που αφήνουν χώρο για ζωή.
Στην πορεία κατάλαβα ότι αυτό που με κρατά πραγματικά στη θεραπεία δεν είναι η τεχνική. Είναι η σχέση. Η σπάνια εμπειρία δύο ανθρώπων που συναντιούνται χωρίς μάσκες, χωρίς να χρειάζεται να είναι «εντάξει», «δυνατοί» ή «σωστοί». Ένα πλαίσιο όπου χωράνε σκέψεις που δεν λέγονται αλλού, συναισθήματα που φοβούνται το φως, και αλήθειες που αν ειπωθούν έξω, συχνά δεν αντέχονται. Αλλά μέσα στην θεραπευτική σχέση όλα χωράνε, και όλα αντέχονται.
Θαυμάζω βαθιά όσους τολμούν να εκτεθούν. Όσους μπαίνουν στη θεραπεία χωρίς βεβαιότητες, μόνο με την αμυδρή ελπίδα ότι κάτι ίσως μπορεί να αλλάξει. Όσους συνεχίζουν να αναζητούν τον εαυτό τους ακόμη κι όταν φοβούνται τί μπορεί να βρουν. Και νιώθω ειλικρινή τιμή που μου εμπιστεύονται αυτή τη διαδρομή.
Καμία θεραπευτική σχέση δεν είναι ίδια με άλλη.
Και καμία δεν αφήνει μόνο τον θεραπευόμενο αλλαγμένο.
Κάθε συνάντηση με μετακινεί κι εμένα: με φέρνει πιο κοντά στις δικές μου αλήθειες, μου ανοίγει οπτικές που δεν είχα, μου θυμίζει – ξανά και ξανά – ότι η αναζήτηση δεν τελειώνει ποτέ. Και ίσως δεν πρέπει.