Βιογραφικό
Σπούδασα Ψυχολογία στο University of Western Ontario στον Καναδά, από όπου αποφοίτησα με Τίτλο Τιμής (B.A. Honors in Psychology) το 2004, έπειτα από τετραετή φοίτηση (αρ. άδειας ασκήσεως επαγγέλματος 2334/21-02-2007). Στη συνέχεια, ολοκλήρωσα τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στην Κλινική Ψυχολογία (M.A. in Clinical Psychology) στο University of Indianapolis , Η.Π.Α. (2004–2007).
Αργότερα, εκπαιδεύτηκα στην Υπαρξιακή Προσέγγιση στην ατομική ψυχοθεραπεία και συμβουλευτική στην Ελληνική Εταιρεία Υπαρξιακής Ψυχολογίας 'Γίγνεσθαι' (2011–2015), εμβαθύνοντας στην κατανόηση της ανθρώπινης εμπειρίας και της θεραπευτικής σχέσης. Παράλληλα, έχω ολοκληρώσει Πιστοποιητικό Εξειδίκευσης στην Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία στο Institute of Advanced Psychological Studies, στο πλαίσιο προγράμματος συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (φορέας εγκεκριμένος από την American Psychological Association – APA για Continuing Education).
Η κλινική μου άσκηση πραγματοποιήθηκε στη Νευροψυχιατρική Κλινική 'Γαλήνη', όπου, υπό εποπτεία, εκπαιδεύτηκα στη διάγνωση, αξιολόγηση και θεραπευτική αντιμετώπιση ψυχιατρικών διαταραχών.
Έχω εργαστεί στον Δήμο Ηρακλείου Αττικής (2007–2008), παρέχοντας συμβουλευτική υποστήριξη και βραχεία ψυχοθεραπεία σε δημότες, καθώς και στο Ψυχοπαιδαγωγικό Κέντρο ΕΔΡΑ «Πνοή» (2012–2015), όπου παρείχα συμβουλευτική γονέων, υποστήριξη ζεύγους και ατομική ψυχοθεραπεία παιδιών και εφήβων, ενώ παράλληλα συντόνιζα ομάδες γονέων.
Από το 2013 διατηρώ ιδιωτικό γραφείο, όπου εργάζομαι με ενήλικες σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων ψυχικής υγείας, ενώ παρέχω και εποπτεία σε νεότερους επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Στο πλαίσιο της επαγγελματικής μου πορείας, παραμένω σε συνεχή εποπτεία, προσωπική ψυχοθεραπεία και επιμόρφωση, θεωρώντας τη διαρκή εξέλιξη βασικό στοιχείο της θεραπευτικής ευθύνης.
🔹 Λίγα λόγια για εμένα
Δεν διάλεξα την ψυχοθεραπεία για να έχω απλώς ένα επάγγελμα.
Τη διάλεξα γιατί δεν μπορώ να πάψω να με συγκινεί ο άνθρωπος: η αντοχή του, οι αντιφάσεις του, το πείσμα με το οποίο συνεχίζει — ακόμη κι όταν όλα μέσα του μοιάζουν σπασμένα.
Με ενδιαφέρει όχι το πώς οι άνθρωποι «λειτουργούν σωστά», αλλά το πώς παλεύουν, ξεσηκώνονται, ξεβολεύονται και συνεχίζουν. Πώς αντέχουν. Πώς βρίσκουν νόημα, ελπίδα και χαρά μέσα στις δυσκολίες της ζωής. Με συγκινεί βαθιά εκείνη η στιγμή που κάτι που έμοιαζε αδύνατο αρχίζει, σχεδόν ανεπαίσθητα, να μετακινείται — όχι μέσα από θαύματα, αλλά μέσα από μικρές ρωγμές που αφήνουν χώρο για ζωή.
Στην πορεία κατάλαβα ότι αυτό που με κρατά ουσιαστικά στη θεραπεία δεν είναι η τεχνική, αλλά η σχέση. Η σπάνια εμπειρία δύο ανθρώπων που συναντιούνται χωρίς μάσκες, χωρίς την ανάγκη να είναι «εντάξει», «δυνατοί» ή «σωστοί». Ένα πλαίσιο όπου μπορούν να υπάρξουν σκέψεις που δεν λέγονται αλλού, συναισθήματα που φοβούνται να εκτεθούν και αλήθειες που, έξω από αυτόν τον χώρο, συχνά δεν αντέχονται.
Θαυμάζω βαθιά όσους τολμούν να εκτεθούν. Όσους μπαίνουν στη θεραπεία χωρίς βεβαιότητες, μόνο με την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Όσους συνεχίζουν να αναζητούν τον εαυτό τους, ακόμη κι όταν φοβούνται τι μπορεί να βρουν. Νιώθω ειλικρινή τιμή που μου εμπιστεύονται αυτή τη διαδρομή.
Καμία θεραπευτική σχέση δεν είναι ίδια με άλλη — και καμία δεν αφήνει μόνο τον θεραπευόμενο αλλαγμένο. Κάθε συνάντηση με μετακινεί κι εμένα: με φέρνει πιο κοντά στις δικές μου αλήθειες, μου ανοίγει νέες οπτικές και μου υπενθυμίζει, ξανά και ξανά, ότι η αναζήτηση δεν τελειώνει. Και ίσως δεν χρειάζεται να τελειώσει.